Świnica

Świnica jest jednym z częściej odwiedzanych szczytów Tatr. Plasuje się tuż zaraz za Giewontem i Kasprowym Wierchem. Jest to dość wybitny szczyt do którego stosunkowo łatwo się dostać z Kasprowego Wierchu na który można wjechać kolejką. Jeśli zmierzamy na szczyt z Hali Gąsienicowej to jest on jest łatwy do zlokalizowania gdyż jest to pierwszy wybitniejszy szczyt, który wznosi się stromo od prawej strony.

Świnica jak wiele szczytów składa się z dwóch wierzchołków. Główny szczyt posiada wysokość 2301 m, natomiast drugi niż zwrócony na w kierunku północno-zachodnim jest o 10 metrów niższy. Wierzchołki są oddzielone od siebie Świnicką Szczerbiną Niżnią.

Lokalizacja Świnicy

Świnica znajduje się na głównej grani Tatr Wysokich, a dokładniej jest zwrotnikiem trzech grani.

Bezpośrednio wznosi się nad ich górnymi piętrami: Doliną Wierchcichą, Doliną Pięciu Stawów Polskich i Doliną Gąsienicową. Świnica stanowi zwornik dla trzech wybitnych grani:

  • głównej grani tatrzańskiej zwróconej w kierunku południowym i biegnie do Walentkowego Wierchu,
  • grani zmierzającej w kierunku północno-zachodnim zaś do Pośredniej Turni, leży w głównej grani Tatr Wysokich. Znajduje się nad trzema dolinami: Cichą, Białki i Suchej Wody.
  • w kierunku wschodnim odchodzi grań, na której znajduje się najbardziej znany tatrzański szlak, czyli orla perć. Na tej grani znajduje się Zamarła Turnia, Kozi Wierch, Mały Kozi Wierch, Granaty, Buczynowe Turnie.

Historia szczytu

Najpierw szczyt był nazywany Świnią Skałą. Znawca tematu Witold Henryk Paryski twierdzi, że znana nam nazwa Świnica pochodzi od kształtu widocznego od strony północnej. Istnieją opinie, że nazwa pochodzi od jego niedostępności jednak szczyt został nazwany jeszcze przed próbami jego zdobycia.

Pierwsze wejście

Pierwsza wyprawa, która zdobyła szczyt składała się z przewodnika: Macieja Sieczki oraz Eugeniusza Janoty i Bronisława Gustawicza i zdobyła szczyt 22 lipca 1867 roku.Zwycięska wyprawa Macieja Sieczki, Eugeniusza Janoty i Bronisława Gustawicza ruszyła z Zakopanego 22 lipca 1867 roku. Podczas drogi na przełęcz Liliowe spotkali dwóch mężczyzn, był to dawny uczeń Eugeniusza, Stanisław Librowski wraz z tragarzem. Od tego momentu dalej w piątkę podążali na Świnicę granią z Liliowego przez Skrajną i Pośrednią Turnię do Świnickiej Przełęczy. Po dotarciu na niższy wierzchołek Świnicy, Sieczka samotnie postanowił dostać się na szczyt. Ten wyczyn został opisany przez Bronisława tak:

Puścił się Sieczka jak koza granią turni, przeskakując rozpadliny ponad przepaściami z narażeniem życia, tak iżeśmy wszyscy odwrócili oczy, nie mogąc patrzeć na takie zuchwalstwo jego, a na wołanie nasze nie zdawał się zważać; wreszcie znikł nam z oczu. Pół godziny przeszło nie było go widać. Poczęliśmy się niepokoić, gdy wtem nad naszymi głowami usłyszeliśmy głos ludzki: było to wołanie Sieczki, który stojąc na najwyższym szczycie Świnicy, wywijał kapeluszem i wołał „wiwat”. Niedługo potem Sieczka wyprowadził wszystkich na szczyt.

Pierwsze zdobycie Świnicy powinno zostać przypisane Sieczce będącemu jednym z najlepszych przewodników tatrzańskich. Posiadał wrodzony talent w znajdywaniu dróg w skalnym terenie, właśnie dzięki temu wyprawa na Świnicę odniosła sukces. Jednak w tamtych czasach zasługa za zdobyty szczyt była przypisywana klientom przewodników, a nie samym przewodnikom. Po pierwszym zdobyciu Świnicy rozpoczęła się popularność Świnicy. Już rok po pierwszym zdobyciu na szczycie pojawiło się 25 udanych wypraw.

Na pierwsze zimowe wejście trzeba było czekać 40 lat, zostało ono dokonane przez Jerzego Maślaka 30 grudnia 1907 roku.

Wybitne osoby które odwiedziły szczyt to m.in Stanisław Wyspiański, Władysław Orkan, Jarosław Iwaszkiewicz,Kazimierz Przerwa-Tetmajer, Maria Skłodowska-Curie.

Utworzenie szlaku

W 1890 roku Walery Eljasz Radzikowski oznakował kolorem czerwonym wejście na Świnicę ze Świńskiej Przełęczy, wraz z zejściem na Zawrat. Świnica była drugim oznakowanym szlakiem w tatrach. W tym samym roku na Świnickiej Przełęczy został stworzony schron turystyczny przez Towarzystwo Tatrzańskie, dlatego też rzadko wykorzystywano zejście Zawratem, gdyż turyści woleli wrócić do schronu.

Kilka lat przed wybuchem II wojny światowej rozpoczęto budowę szerokiej ścieżki, a raczej drogi z Morskiego Oka na Szpiglasową Przełęcz, dzisiaj prześmiewczo nazywaną Ceprostradą. Trasę chciano poprowadzić na Świnicę i Kasprowy Wierch przez Liptowskie Mury. Wybuch wojny ocalił Świnicę przed Ceprostradą.

Wypadki

Świnica jest jednym z bardziej odwiedzanych szczytów Tatr. Zdecydowaną większość stanowią turyści, którzy dostali się z kolejki na Kasprowy Wierch, dlatego też zdarzają się na szlaku turyści w ogóle nie przygotowani do górskiej wędrówki.

Niestety w przypadku statystyk z wypadków Świnica również jest w czołówce. Turyście znajdującemu się na szczycie może wydawać się, że nie ma potrzeby trzymania szlaku, aby zejść do doliny, ale Świnica jest zwodnicza. Wraz ze schodzeniem teren staje się coraz bardziej stromy, a w niektórych fragmentach przechodzi w pionowe uskoki, które mogą stać się pułapką dla turysty. Właśnie przy przechodzeniu tych stromizn odnotowuje się największą liczbę wypadków przy Świnicy.

Największa dotychczas tragedia na Świnicy wydarzyła się 15 sierpnia 1939 roku, kiedy to nagła zmiana pogody spowodowała tragedię. W pogodny dzień nagle pojawiła się burza. Piorun uderzył w sam szczyt, który zabił na miejscu kilka osób. Następne zginęły z powodu paniki jaki z tego wynikła. W sumie zginęło 6 osób.

Wspinaczka na Świnicę

Wspinaczka na Świnicę jest atrakcyjna w szczególności dla początkujących taterników. Największa popularnością cieszą się ściany 400 metrowe opadające w kierunku Hali Gąsienicowej. Najczęściej przechodzona droga wspinaczkowa jest zwana Północnym Filarem Świnicy, również popularne są przejścia grani od Świnicy do Niebieskiej Turni ze zjazdem na Niebieską Przełęcz. Grupa Świnicy jest terenem ćwiczebnym dla znaczącej większości kursów taternickich w Tatrach.

Szlaki na Świnicę

Do Świnicy można dostać się trasą z Kasprowego Wierchu/Hali Gąsienicowej: przez przełęcz Liliowe lub Świnicką Przełęcz. Drugą możliwością jest droga przez Zawrat z Doliny Pięciu Stawów lub Doliny Gąsienicowej.

Wariant 1 – Z Kasprowego Wierchu na Świnicką Przełęcz

czerwony szlak turystyczny z Czerwonych Wierchów i Kasprowego Wierchu przez Liliowe i Świnicką Przełęcz na szczyt Świnicy.

  • Czas przejścia z Kasprowego Wierchu na Świnicę: 1:40 h, ↓ 1:20 h

Rozpoczynając drogę na Świnicę schodzimy z Kasprowego Wierchu do położonej niżej stacji kolejki linowej i skręcamy w prawo na Suchą Przełęcz. Na Suchej Przełęczy krzyżuje się szlak żółty z czerwonym. Czerwony szlak prowadzi na Świnicę, dlatego dalej nim zmierzamy. Początkowo podejście będzie bardzo łagodne, gdyż będzie prowadziło przez Beskid (2 012 m) jeden z łatwiejszych wyższych szczytów do zdobycia w Tatrach, szczególnie popularny przez turystów wjeżdżających kolejką na Kasprowy Wierch.

Schodząc z Beskidu zmierzamy do przełęczy Liliowe. Zejście jest skaliste, ale nie powinno stanowić większego problemu. Granicą krajobrazową i geologiczną pomiędzy Tatrami Wysokimi a Zachodnimi jest przełęcz Liliowe. Do przełęczy Liliowe dołącza zielony szlak z Hali Gąsienicowej, także jeśli się rozmyśliłeś nad wejściem to możesz wracać do Zakopanego. Idąc dalej czerwonym szlakiem dojdziemy po kilku minutach do Skrajnej Turni. Z tego miejsca bardzo dobrze prezentuje się za nami widok na Kasprowy Wierch wraz z całymi Tatrami Zachodnimi, natomiast przed nami dobrze widoczny jest masyw Świnicy.

Dalej szlak schodzi w dół, gdzie po chwili będziemy musieli trawersować Pośrednią Turnię (szlak nie prowadzi na jej szczyt). Do tego momentu szlak nie powinien sprawiać żadnych trudności. Trudności pojawią się po dotarciu do Świnickiej Przełęczy (2 050m) do której powinniśmy dotrzeć po 1h.

Wariant 2 – Przez Liliowe na Świnicką Przełęcz

zielony szlak turystyczny z Hali Gąsienicowej prowadzący na Liliowe, gdzie następnie czerwony szlak prowadzi do Świnickiej Przełęczy.

  • Czas przejścia z Hali Gąsienicowej na Świnicką Przełęcz: 2:00 h, ↓ 1:40 h

Wychodzimy ze Schroniska na Hali Gąsienicowej i wybieramy zielony szlak w kierunku Kasprowego Wierchu. Na tym etapie prócz zielonego szlaku będziemy szli również żółtym i czarnym. Przy rozwidleniu się szlaków idziemy prosto na Liliowe wybierając przy tym zielony szlak. Na początku przejdziemy pod wyciągiem krzesełkowym działającym zimą. Krótko po minięciu wyciągu szlak znowu będzie się rozwidlać na żółty (na Kasprowy Wierch) i zielony na Liliowe.

Trasa cały czas prowadzi nas wygodną ścieżką z ułożonych kamiennych głazów. Szlak będzie coraz bardziej się wznosił. Na szlaku nie ma drzew natomiast jest dużo kosodrzewiny. Podejście jest powolne, a na szlaku nie znajdziemy żadnych niespodzianek.

Wariant 3 – Przez Zieloną Dolinę Gąsienicową

 czarny szlak prowadzący z Hali Gąsienicowej bezpośrednio na Świnicką Przełęcz

  • Czas przejścia z Hali Gąsienicowej na Świnicką Przełęcz: 2:00 h, ↓ 1:15 h

Wychodzimy z Hali Gąsienicowej i cały czas idziemy czarnym szlakiem. Po kilku minutach droga będzie się rozwidlać, jednak my dalej idziemy czarnym. Trasa jest bardzo przyjemna gdyż prowadzi przez Zieloną Doliną Gąsienicową, przy jeziorach. Po około 20 minutach dojdziemy do największego czyli Zielonego Stawu Gąsienicowego, tuż za nim znowu droga będzie się rozwidlać na niebieski na przełęcz Karb pod Kościelcem i czarny przy którym pozostajemy.

Wraz ze zbliżaniem się do Masywu Świnicy teren będzie się powoli wznosić. Kosodrzewiny będzie coraz mniej, a coraz częściej będziemy natrafiać na rumowiska skalne. Na tym etapie po lewej stronie zobaczymy Kościelec.

Kamienna ścieżka powoli będzie się kończyć po skręcie w prawo i zamieni się w bardziej surowy szlak. Szlak będzie prowadził coraz mocniej na większe wysokości, a w niektórych miejscach będziemy przechodzić bardzo blisko urwisk. Urwiska są szczególnie niebezpieczne na początku lata kiedy to mogą tutaj zalegać płaty śniegu. Podczas wędrówki cały czas możemy podziwiać szczyt na który zmierzamy. Świnica swoim kształtem przypomina z tego szlaku piramidę. Po niecałej dwóch godzinach od schroniska powinniśmy dojść do Świnickiej Przełęczy.

Świnicka Przełęcz – Świnica

Od Świnickiej Przełęczy możemy zaczynać finalnie podejście na Świnicę. Teren w jakim nam będzie się poruszać jest czysto skalny, tylko niektóre fragmenty będą porośnięte trawą. Sam szlak zaczyna się łatwymi schodkami, gdzie zaraz po nich zaczną się łańcuchy. Szlak nie jest nadzwyczajnie trudny jednak wskazane jest zachowanie ostrożności. Pierwszy niebezpieczny fragment rozpocznie się przy Żlebie Blatona (według niektórych najbardziej niebezpieczny odcinek), który będziemy trawersować. Żleb kończy się stromymi urwiskami. Ten fragment jest ubezpieczony łańcuchami, które są szczególnie przydatne przy złej pogodzie. Po minięciu żlebu dotrzemy do szczerbiny nazywanej potocznie „Wrótkami”.

Za szczerbiną szlak będzie już posiadał stałe nachylenie, gdzie będziemy mogli sobie pomagać łańcuchami. Coraz bliżej będziemy zbliżać się do Świnicy, na końcówce szlaku będzie on skręcać w lewo. Przy tym fragmencie będziemy mogli grań Orlej Perci wraz z Kozim Wierchem. Teraz pozostał ostatni trudny fragment w dojściu na Świnicę, jest to lekko nachylona pionowa ściana. Tutaj z pewnością osoby o niskim wzroście będą miały problem. Po minięciu ściany pozostało już tylko kilka metrów granią i jesteśmy na szczycie!

Świnica jest świetnym punktem widokowym zarówno w kierunku Tatr Zachodnich jaki i Wysokich. Bardzo dobre prezentuje się Dolina Pięciu Stawów Polskich, Cicha Dolina oraz Dolina Gąsienicowa.

Wejście na Świnicę od Świnickiej Przełęczy jest znacząco łatwiejsze niż od strony Zawratu. Wyprawa na Świnię nie jest rekomendowana turystom, którzy dopiero zaczynają swoją przygodę z Tatrami i chcą przedłużyć swój spacer z Kasprowego Wierchu na który wjechali kolejką.

Świnica
5 (100%) 1 głos

ZOSTAW ODPOWIEDŹ