Matterhorn

Matterhorn (4478 metrów n.p.m.) to jeden z bardziej znanych symboli Szwajcarii. Ta wielka góra przypomina kształtem piramidę i jest prawdopodobnie najczęściej fotografowanym szczytem. Na przeciwko Matterhorn znajduje się góra Klein-Matterhorn, na którą można dostać się kolejką linową.

Opis góry

Matterhon to szósty pod względem wielkości samodzielny szczyt alpejski Alp słynący ze swojej wybitności i nietypowego kształtu. Matternhorn jest jednym z ostatnich zdobytych szczytów w Alpach. Góra znajduje się Alpach Zachodnich na granicy Szwajcarsko – Włoskiej.Wszystkie trasy prowadzące na jego szczyt są trudne, najłatwiejsza trasa na szczyt ma trudności wspinaczkowe III (tj. w skali wspinaczkowej trudno) z miejscami IV (bardzo trudno). Każda z tras jest bardzo eksponowana. Góra znajduje się nad miastem Zermatt w Kantonie Valais.

Nazwa Matterhorn po przetłumaczeniu oznacza Górę Jeleni, prócz nazwy Matterhorn można się spotkać jeszcze z włoską nazwą Monte Cervino, lub francuską Mont Cervin. Wizerunek Matterhorn znajdziemy na opakowaniu słynnych czekoladek Toblerone

Pierwsi zdobywcy

Szczyt został pierwszy raz zdobyty 14 lipca 2865 roku. Był to 7 osobowy zespół, któremu przewodził Edward Whympera. Pełen skład zespołu:Edward Whymper, Michel Croz, Lord Francis Douglas, Charles Hudson, Douglas Hadow, Peter Taugwalder, Peter Taugwalder (syn).

Podczas schodzenia ze szczytu Douglas Hadow, który był najmniej doświadczony przewrócił się i wpadł na Michela Croza który prowadził zespół. Zsuwając się w przepaść pociągnęli ze sobą połączonych liną Charlesa Hudsona i Francisa Douglasa. Douglas Hadow i Taugwalderowie przeżyli, dlatego, że lina nie wytrzymała ciężaru spadającej czwórki i pękła.

Schrony

Solvay

Chata Solvay jest schronem położonym na grani Hörnli na wysokości 4 003 m. Schron jest najwyżej położonym schronem posiadanym przez Swiss Alpine Club. Schron może być wykorzystany w razie przymusowego noclegu na górze.

Schron znajduje 3 godziny drogi z Hörnlihütte i jest zawsze otwarty. Znajdzie w nim miejsce nawet 10 osób. Wyposażony jest w radiostację.

Carrel

Schron Carrel znajduje się na południowo-zachodnim grzbiecie Lion. Znajduje się na wysokości 3 835 metrów. Górscy wspinacze mogą wykorzystać go jako nocleg w drodze na szczyt Matterhorn. W schronie znajdzie miejsce 60 osób. Chata nie jest zarządzana, ale gaz i kuchenka są zwykle dostępne.

Trasy wspinaczkowe na szczyt

Na Matterhorn prowadzi 30 tras i wariantów. Najprostszą i najbardziej popularną trasą jest trasa pierwszych zdobywców Matterhorn, czyli Grań Hörnli (AD) oraz Grań włoska nazywana również Granią Lion (AD+). Wycena trudność powinna być wyższa jednak dzięki ułatwieniom na trasie jak np. liny poręczowe i drabiny, wycena trudności tras została obniżona. Inne granie, jak Zmutt (AD+) i Furggen (D+), nie posiadają żadnych ułatwień.

Wymienione wyżej trasy graniowe nie są zbyt trudne, jednak ze względu na to, że są długie to wymagają dużej sprawności. Konieczne jest umiejętności szybkiego poruszania się w łatwym i eksponowanym terenie. Trudności na poziomie do IV występują w kilku miejscach. Trasy znajdujące się na ścianie północnej są najtrudniejsze i powinny być wybierane przez najbardziej doświadczonych alpinistów.

Najłatwiejsza trasa (ED1) poprowadzona jest przez braci Schmidt w 1931 roku. Na tej trasie duży kłopot sprawia wyszukiwanie dalszej drogi.

Droga Bonattiego tą trasę wytyczył Walter Bonatti zimą 1965 roku. Trasa została oceniana na ED+, gdzie po roku 1966 powtórzył ją polski zespół w skłądzie Ryszarda Szafirskiego, Adama Zyzaka, Ryszarda Berbeka i Jana Stryczyńskiego w okresie letnim.

Matterhorn nie jest najwyższym szczytem Alp, jednak i tak należy przejść aklimatyzację przez np. zdobycie innych okolicznych czterotysięczników.

Najlepszym okresem na przechodzenie graniami jest lipiec, sierpień oraz połowa września. Trasy biegnące ścianami należy wybierać jesienią i zimą, ze względu na kruszyznę.

Granie Matterhornu

  • Grań Hörnli (północno-wschodnia). AD (III-)
  • Grań Lion lub Grań włoska (południowo – zachodnia). AD+, miejsce IV+.
  • Grań Zmutt (północno – zachodnia). AD+, miejsce IV-
  • Grań Fürggen (południowo-wschodnia). D+/TD, V+/VI w zależności od warunków

Grań Hörnli (północno-wschodnia)

Grań Hörnli jest dość długa przez co przejście nią jest męczące. Jest często lekceważona ze ze względu na niewielki stopień trudności wspinaczkowej. Przy ograniczonej widoczności problematyczne może być znalezienie drogi pomiędzy schronem Solvay a Hörnlihütte. Wszystkie trudniejsze miejsca na trasie są ospitowane, a w części szczytowej wiszą grube liny poręczowe.

Kilka metrów pod szczytem znajduje się figurka św. Bernarda patrona alpinistów, która została postawiona z okazji 125 rocznicy zdobycia szczytu.

Pierwsze przejście: Edward Whymper, Charles Hudson, Robert D. Hadow, Lord Francis Douglas, Michel Auguste Croz, Peter i Peter Taugwalder (ojciec i syn), 13 lipca 1865.
Różnica poziomów: 1218 metrów – od Hörnlihütte do szwajcarskiego wierzchołka.
Trudności: AD (III-). Głównie skała, często luźna – spadające kamienie są nie do uniknięcia. Śnieg i lód występują na ramieniu oraz w okolicach szczytu.
Punkt startu: Hörnlihütte.
Czas: 5-6 godzin do szczytu.

Schroniska i miejsca na biwak:

Hörnlihütte: (3260 m., 50 miejsc). 4,5 godziny od Zermatt (1600 m. różnicy wysokości), poprzez Schwarzsee. Otwarte od 15 czerwca do 15 września.
Hotel Schwarzsee: (2584 m., 12 miejsc). 2,5 godziny z Zermatt, 2 godziny poniżej Hörnlihütte. Można do niego dojechać kolejką, kursującą pomiędzy 7 rano a 17:50.
Solvayhütte: (4003 m., 10 miejsc). Schron ratunkowy, 3 godziny z Hörnlihütte. Zawsze otwarty, wyposażony w radiostację. Brak wody.

Grań Lion (południowo – zachodnia)

Trasa prowadzi przez Grań Lion, dzięki czemu trasa jest długa, a wspinaczka przyjemna dzięki umiarkowanej trudności. Na grani znajduje się wiele link poręczowych tak samo jak na Hörnli. Na trasie się znajduje drabina nazywana schodami Jordana. Znaczące trudności ( IV +) pojawiają się przed wejściem na Pik Tyndall. Dodatkową atrakcją jest drabina – zwana schodami Jordana. Największe techniczne trudności (około IV+) występują przed wejściem na Pik Tyndall. Ponad schronem Carrel mogę pojawić się problemy orientacyjne, a przed atakiem szczytowym przyda się rekonesans.

Pierwsze przejście: Jean Antoine Carrel oraz Jean Baptiste Bic. 17 lipca 1865 r.
Różnica poziomów: 643 m. od schronu Carrel (3835 m.) do wierzchołka szwajcarskiego (4478 m.).
Trudności: całość AD+, IV+ w dwóch miejscach. Skała względnie dobra. Śnieg i lód w kopule szczytowej.
Punkt startu: Schroniska: Carrel lub Savoia.
Czas: 4 do 5 godzin.

Schroniska, miejsca biwakowe:
Rifugoi Duca degli Abruzzi: (2802 m., 40 miejsc). Otwarty od 1 czerwca do 30 września. Około 2,5 godzin od Cervinii. Większość korzystających to południowo-ścianowi wspinacze.
Rifugio Carrel: (3835 m., 45 miejsc). Otwarte w lecie. Cztery godziny od Schroniska Abruzzi. Droga ewidentna.
Rifugio Luigi Amedeo di Savoia: (3847 m., 16 miejsc) Zawsze otwarty.

Grań Zmutt (północno – zachodnia)

Trasa prowadzi przez 3 kilometry i jest jedną z najdłuższych dróg mikstowych w Alpach. Trasa jest trudniejsza od grani Lion i Hörnli, pod względem trudności porównywalna jest z granią Furggen. Uważana jest najlepszą trasą wspinaczkową na szczyt, gdyż nie znajdują się na niej żadne sztuczne ułatwienia. Tylko na tej grani znajduje się śnieżny fragment. Na początek trasy można dotrzeć na dwa sposoby:

  • dojście z Schönbielhütte, obecnie już rzadko praktykowany
  • wykonaniu trawersu pod północną ścianą, od startu drogi na grani Hörnli (20 m. powyżej Hörnlihutte)

W przypadku załamania pogody nie ma żadnej bezpiecznej możliwości wycofania się z grani. Trawers podstawy północnej ściany zarówno w trakcie jak i po opadzie śniegu jest zagrożony lawinami, również powrót do Schönbielhütte. Grań Zmutt powinna być wybierana przez najbardziej doświadczonych wspinaczy i tylko przy odpowiednich i stabilnych warunkach pogodowych.

Pierwsze przejście: Albert Frederick Mummery, Alexander Burgener, Johann Petrus oraz Augustin Gentinetta. 3 września 1879.
Różnica poziomów: 1200 metrów od początku grani (z poziomu Hörnlihutte).
Trudności: całość AD+, IV-. Wspinaczka mikstowa. Śnieg i lód w kopule szczytowej.
Punkt startu, czas: 9 godzin z Hörnlihütte, 10 godzin z Schönbielhütte.
Opisane trudności dotyczą grani. Na fragmentach trawersu pod północną oraz na starcie grani konieczna jest asekuracja z szabli śnieżnych.
Droga zejścia: Grań Hörnli lub Grań Lion.

Schroniska, miejsca biwakowe:
Hörnlihütte: patrz grań Hörnli.
Schönbielhütte: (2694 m., 80 miejsc). Otwarte od połowy marca do połowy września. 3 godziny od Schwarzsee, lub 4,5 godziny z Zermatt, idąc przez wieś Zmutt. Usytuowane po drugiej stronie lodowca Zmutt, patrząc od strony Matterhornu. W przeszłości główną klientelę stanowili wspinacze wchodzący granią Zmutt. Dziś popularniejszym punktem startu wspinaczki tą granią jest Hörnlihütte.

Grań Fürggen (południowo-wschodnia)

Ta grań jest najkrótsza, ale najbardziej zagrożona ze względu na kruszyznę, z tego względu jest mało popularna. Zdobyta została dopiero w 1911 roku. Oryginala trasa schodzi z grani na wschodnią ścianę, omijając ramię Furggen. Prostowanie grani zrobione zostało dopiero 23 września 1930 roku.

Pierwsze przejście: Mario Piacenza, Jean Joseph Carrel oraz Joseph Gaspard, 9 września 1911.
Różnica poziomów: 1154 m. (z biwaku Bossi).
Trudności: D+/TD, V+/VI w zależności od warunków
Punkt startu, czas: biwak Bossi, 9 godzin.
Droga zejścia: Hörnligrat lub Liongrat, 4 godziny.

Schroniska, miejsca biwakowe:
Bivacco Oreste Bossi: (3300 m., 9 miejsc). Chatka biwakowa u podstawy grani Furggen.
Hörnlihütte: patrz grań Hörnli.

Matterhorn
Oceń

ZOSTAW ODPOWIEDŹ