Łomnica

Łomnica – 2634 m to najwyższy szczyt Tatr zaraz po Gerlachu. Na południowo-wschodnim wierzchołku Łomnicy znajdziemy górną stację kolejki linowej wraz wraz z bufetem, obserwatorium astronomiczne i hydrometeorologiczne oraz stacji przekaźnikową telewizji. Na głównej szczytowej grani dla turystów została stworzona promenada zabezpieczona stalową balustradą.

Od Łomnicy odchodzą trzy granie:

  • grań północno-wschodnia z Widłami i Kieżmarskim Szczytem.
  • grań południowa na której znajduje się szczyt Łomnickiej Kopy.
  • grań północno-zachodnia z Poślednią Turnią i Durnym Szczytem.

Szczyt otacza:

  • Doliną Małej Zimnej Wody 
  • od wschodu Dolina Łomnicka
  • Miedziana Kotlin

Na północ od szczytu znajduje się Miedziany Śnieżnik będący największym tatrzański lodowczykiem firnowym (w skrócie mikro-lodowiec).

Na południowo-wschodnim wierzchołku Łomnicy znajdziemy górną stację kolejki linowej wraz wraz z bufetem, obserwatorium astronomiczne i hydrometeorologiczne oraz stacji przekaźnikową telewizji. Na głównej szczytowej grani dla turystów została stworzona promenada zabezpieczona stalową balustradą.

Kolejka na Łomnicę

Na szczyt Łomnicy można wjechać kolejką z Tatrzańskiej Łomnicy, także można sobie oszczędzić wspinaczkę na sam szczyt. Finalny odcinek Łomnicki Staw – Łomnica, gdzie do pokonania jest 856 metrów kolejka pokonuje w 7 minut.

Nazwa szczytu

Szczyt wzięła się od potoku Łomnica przepływającego przez dolinę. Nazwa Łomnica jest wzięta od słowiańskiego słowa „łom” oznaczającego odłam skalny. Potok Łomnica potrafił przy wysokiej wodzie toczyć duże głazy w swoim korycie.

Pierwsi zdobywcy Łomnicy

Łomnica jest jednym z najbardziej słynnych tatrzańskich szczytów pod względem historii jak i popularności. Najbardziej znana jest ściana nazywana Hokejką.

Pierwszym znanym zdobywcą jest Robert Towson wraz z dwoma strzelcami kozic ze wsi Stara Leśna 17 sierpnia 1793 roku. Jednak z dużą dozą prawdopodobieństwa pierwszym zdobywcą był Jakob Fabri, który dostał się trasą przez Miedziane Ławki przy okazji prowadzonych w tym obszarze robót górniczych.

Pierwszym zimowym zdobywcą szczytu był Theodor Wundt wraz z przewodnikiem Jakobem Horvay 27 grudnia 1891 roku.

Szlaki na Łomnice

Na Łomnicę nie prowadzą żadne dostępne szlaki, dlatego według słowackiego prawa na szczyt można wejść tylko wraz z uprawnionym tatrzańskim przewodnikiem. Na Łomnicę prowadzi sporo tras dostępnych dla turystów z doświadczeniem. Na tych trasach znajdziemy sztuczne ułatwienia jak łańcuchy lub klamry. Najtrudniejszą drogą wejścia jest trasa od Łomnickiego Stawu przez Cmentarzysko i Przełęcz w Widłach.

Dwie opcje wejścia na Łomnicę:

Opcja A – Trasa od Łomnickiej Przełęczy

Ta trasa jest najszybsza i najłatwiejsza. Prowadzi od Łomnickiej Przełęczy. Trudność oceniana jest na 0+ czyli trasa jest łatwa. Czas przejścia tą trasą to ok. 1 h i 30 min.

Do Łomnickiej Przełęczy możemy dostać się wyciągiem krzesełkowym lub też dotrzeć niestety już zamkniętą trasą z Łomnickiego Stawu. Rozpoczynając trasę z Łomnickiej Przełęczy zmierzamy w kierunku północno zachodnim w górę. Trasa jest kamienna i prowadzi grzbietem południowej grani Łomnicy. Idziemy granią aż po Łomnicką Kopę, gdzie po 40 minutach trafiamy na dużą kamienną płytę zwróconą w prawo. Od tego fragmentu idziemy w lewo od płyty w górę rynną. Potem ukosem skręcamy w prawo ku górze trawersem, aby ominąć wierzechołek Łomnickiej Kopy i szybko dotrzeć do płaskiego siodła Niżniego Łomnickiego Karbu.

Dalej udajemy się na prawo od ostrza grani. Na perci półki skalne są trawiaste i piarżyste aż do skalnej rynny, która biegnie równolegle do grani. Tutaj zaczynają się łańcuchy wraz z początkiem rynny. Wspinamy się lekko w górę i dalej zaczyna się trawers i 15 metrów łańcuchów. Za trawersem zaczynają się kolejne łańcuchy wraz z klamrami, które prowadzą nad w górę kolejną skalną rynną.Od tego momentu wchodzi wyżej 50 m.  Trasa prowadzi zygzakiem pomiędzy skałami. Na początku skałami po lewej skośnie w lewom, a potem ukośnie w prawo na dno żlebu, gdzie na prawo za pomocą łańcucha schodzimy w poprzek stromej ale gładkiej płyty (płyta jest nazywana Lamentem Emericze’ego) na skaliste wcięcie i dalej znowu zmierzamy w południowo wschodnim żebrze nad płytą. Teraz zaczyna się trawers lewą stroną, gdzie schodzimy do południowego żlebu. Idziemy jego dnem po płytowych skałach. Przechodzimy przez stromizne tzw.  Płaczka Emericzye’ego, który zabezpieczony jest łańcuchami. Idziemy tą trasą aż prawie pod sam wierzchołek do momentu kiedy płyty w żlebie stają się spadziste. Od tego momentu idziemy ku górze na grań z dużą ekspozycją. Od tego momentu dzieli nas już 30 metrów od wierzchołka Łomnicy.

Wariant B – Droga Jordána

Droga Jordána prowadzi z Doliny Pięciu Stawów Spiskich. Ta trasa jest najtrudniejszą trasą w Tatrach. Trasa jest ubezpieczona łańcuchami, ale nie we wszystkich fragmentach. Inną trudniejszą opcją przejścia tej drogi jest trasa przez Durny Szczyt. Przejście całej trasy B to około 3 godziny.

1 etap od Schroniska Teryego do Wyżniej Pośledniej Przełączki
Od Schroniska Téry’ego do Wyżnia Poślednia Przełączka. Ocena trudności to 0+ czyli łatwo. Czas przejścia 2 godz.

Drogą zaczynamy od schroniska i zmierzamy w kierunku południowo wschodnim. Na początku idziemy doliną. Za doliną idziemy ku górze skośno w prawo. Idziemy kawałek rumowiskiem i tak do Klimkowego Żlebu, który się zbiega z Klimkową Przełęczą. Jest to pierwszy wybitny żleb znajdujący się za Durnym Szczytem. Na prawo zakręcona on i spada do Doliny Małej Zimnej Wody. Wzdłuż żlebu idziemy kopczykami w górę. Droga prowadzi na początku lewą stroną żlebu stromymi stopniami, potem usypistym piargiem, który zalega na dnie. Pod koniec idziemy skałami po prawej stronie, aż do miejsca, gdzie w prawo ku górze odchodzi piarżysty zachód. Tą stroną idziemy przez przełączką w górę, aż do górnej części Żlebu Breuera. Dalej trasa prowadzi żlebem po piargach i głazach aż do Wyżniej Pośledniej Przełączki.

2 etap od Wyżniej Pośledniej Przełęczki do Przełączki pod Łomnicą
Skala trudności to II, czyli jest to dość trudne przejście. Czas przejścia 35 min.

Z Wyżniej Pośledniej Przełączki łukiem przechodzimy od lewej strony na ząb skalny znajdujący się nad nią. Potem zmierzamy w dół na stronę gdzie znajduje się Dolina Dzikiej i obchodzimy bokiem blok szczytowy Pośledniej Turni półką skalną. Półka skalna jest eksponowana i znajdziemy na niej klamry i łańcuchy. Idąc dalej w górę ścianką na siodełko leżące tuż na południowy wschód od bloku szczytowego Pośledniej Turni. Idąc z siodełka w kierunku południowo wschodnim w dół granią (która jest dość wąska) poprzez stopnie skalne na Poślednią Przełączkę. Idziemy dalej w tym kierunku pod górę granią. Dalej idziemy poniżej przewieszonego zęba znajdującego się po stronie Dzikiej Dolny, aż po węgieł, który jest eksponowany. Tutaj jest najtrudniejsze miejsce bez ubezpieczeń. Dalej idziemy granią i półką skalną jej lewą stroną. Obchodzimy Małą Poślednią Turnię i dochodzimy do Przełączki pod Łomnicą.

3 etap – Przełączka – Łomnica
Poziom trudności to I czyli nieco trudny. Czas przejścia to 30 minut.

Z przełączki idziemy w górę półkami skalnymi i stopniami po stronie Dzikiej Doliny. Będąc wyżej, idziemy lewo półką skalną do górnej części wgłębienia. Z prawej strony północno zachodniej jest grań Łomnicy, a z lewej ściana zachodniej krawędzi północnej ściany szczytowej Łomnicy. Przy tym fragmencie szlak jest ubezpieczony łańcuchem.

W tym miejscu znajduje się wylot pionowego dwudziestometrowego komina – Komin Franza. Idziemy w górę tym kominem. znajdują się na nim klamry i łańcuchy. Duża ekspozycja i dość ciężka wspinaczka pod górę. Po wejściu na grań przechodząc nad uskokiem idziemy dalej granią. Końcówka jest łatwa i przechodząc wielkie bloki skalne po kilku minutach jesteśmy na wierzchołku Łomnicy.

Łomnica
Oceń

ZOSTAW ODPOWIEDŹ